Przegląd Anarchistyczny nr 11 wiosna-lato 2010

Trzymacie w ręku kolejny 11 numer półrocznika Przegląd Anarchistyczny. Tym razem zacznijmy ten wstęp od okładki, gdzie wykorzystaliśmy motyw z pracy znanego surrealisty René Magritte’a. Powtarzający się na jego obrazach symbol jednakowo wyglądających mężczyzn w surdutach i melonikach o twarzach niewyrażających żadnych emocji, interpretowano niekiedy jako wyraz wszechogarniającej kontroli, która wdziera się zarówno do naszego świadomego jak i podświadomego świata. René Magritte związany był z ruchem surrealistycznym od 1925 r. W tym samym czasie surrealiści opublikowali jedną ze swoich najważniejszych odezw politycznych o znamiennym tytule: „Otwórzcie więzienia, rozwiążcie armię”. 

Na ostatniej stronie okładki znajdziecie dwie kartki pocztowe do osób, autorów tekstów publikowanych wcześniej na łamach Przeglądu..., odsiadujących wyroki: Artura Konowalika i Alfredo Bonanno. Bonanno, związany z ruchem anarchistycznym od wielu lat, konsekwentnie stosuje swoje „nielegalne” metody i strategie działania, potwierdzając zgodność swoich słów z czynami. Odsiaduje obecnie wyrok za napad na bank w Grecji, wierny Brechtowskiemu przekonaniu, że założenia banku jest większym przestępstwem, niż jego okradzenie (czy podpalenie). Te kartki pocztowe to nasze pytanie do Ciebie Czytelniku: na ile poważnie jesteś w stanie potraktować wciąż aktualne od 85. lat przesłanie surrealistów? Czy dostrzegasz zagrożenie ze strony państwa, które w dobie kryzysu i wybuchających rewolt, jak ta w Grecji, otacza nas coraz szczelniejszą kontrolą, skutkującą także wzrastającą ilością więźniów, nowymi przywilejami dla policji i torturami stosowanymi wobec zbuntowanych przedstawicieli podbitych społeczeństw na Bliskim Wschodzie? Czy dostrzegasz, jak strach paraliżuje społeczeństwo, wdziera się do naszych umysłów, tak iż nie jesteśmy nawet zdolni do najmniejszych wyrazów oporu i solidarności? Czy stać Cię zatem nawet na ten niewielki gest, jakim jest wysłanie kartki dla Bonanno czy Konowalika?

Przegląd Anarchistyczny prezentuje debaty toczone przez radykalne ruchy społeczne w Polsce i za granicą. 
Poprzez poznanie i równoczesną krytykę wszelkich nurtów myśli wolnościowej, rozwijamy kolektywną wiedzę dotyczącą samoorganizacji społecznej. Nasza praca teoretyczna występuje równolegle z działalnością praktyczną. Codzienne doświadczenie pomocy wzajemnej w momencie kwestionowania nierówności społecznych, posiada dla nas wymiar globalny.

Spis treści

Czapka Budżet partycypacyjny – pieniądze i ideologie

Sveinung Legard Demokratyzowanie samorządów miejskich – obietnica budżetu partycypacyjnego

Neil Smith Nowy globalizm, nowa urbanistyka: gentryfikacja jako globalna strategia urbanistyczna

Rafał Rudnicki Gentryfikacja: przyczyny, mechanizmy działania i warszawskie przykłady zjawiska

Benjamin Cope Raport z Pragi: megaplany, mikromodernizacja i ryzykowna urbanizacja

Mateusz Gierszon Podmiotowość dzielnicy. Między gentryfikacją a rewitalizacją

Gentryfikacja jako ideologia. Lewicowe inicjatywy dzielnicowe i ich stosunek wobec gospodarki i przestrzeni miejskiej

Patric Cuninghame Włoski feminizm, operaismo i autonomia w latach 70. Walka przeciwko nieopłacanej pracy reprodukcyjnej i przemocy

Stevphen Shukaitis Nikt nie wie, co może zbuntowane ciało 

Mariarosa Dalla Costa Rozwój i reprodukcja

Silvia Federici Niestabilne zatrudnienie: perspektywa feministyczna

Kevin Van Meter/Team Colors Collective Nasz ogień i czułość. Reprodukcja ruchu a walki w ramach, wokół i przeciwko obecnemu kryzysowi w Stanach Zjednoczonych 

De Fabel van de illegaal – obalić mit nielegalności

Łukasz Wójcicki Terror europejskiej polityki migracyjnej

Devi Sacchetto Przenoszenie produkcji za granicę i migracje. Przypadek południowo-wschodniej i środkowo-wschodniej Europy

Jarosław Urbański Strzelaj albo emigruj! O znaczeniu ruchu emigracyjnego polskich pracowników

W Polsce szef jest bogiem

Życie w rozkroku 

Jarosław Urbański Kryzys: korekta czy załamanie systemu?

Mihai Varga Ukraina: strajk w fabryce kombajnów

Aufheben/Harry Cleaver Od operaismo do „marksizmu autonomistycznego”.